ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ ഇടവേളയ്ക്കുള്ള ബെൽ അടിക്കുമ്പോൾ,
ഞങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു പുഴ ഒഴുകിത്തുടങ്ങുമായിരുന്നു.
അത് സ്കൂൾ വളപ്പിനുള്ളിലെ പുഴയല്ല.
സ്കൂൾ വിട്ട് അല്പം ദൂരെ, കല്ലടയാറിന്റെ ആറ്റുതീരമാണ്.
ചോറ്റുപാത്രം കയ്യിൽ പിടിച്ച്,
പുസ്തകബാഗ് ക്ലാസ് മുറിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്,
ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാർ ആറ്റുതീരത്തേക്ക് നടന്നു പോകും.
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് വിശപ്പിനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു സ്വാതന്ത്ര്യം.
കല്ലടയാർ അന്ന് വെറും ഒരു പുഴയല്ല;
ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ കളിസ്ഥലവും രഹസ്യശാലയും ആയിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ —
“ഒരു വീട്ടിൽ ജാതിക്കയുണ്ട്… പോകാം”
എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു.
മറ്റൊരാളുടെ പറമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന മരത്തിലെ ഫലം പറിക്കാം
എന്ന വാക്കിന് അന്ന് വലിയ കുറ്റബോധമൊന്നുമില്ല.
കുട്ടികളുടെ ഉള്ളിലെ “കുറുമ്പ്” മാത്രമായിരുന്നു അത്.
കയ്യിൽ ചോറ്റു മാത്രം.
ജാതിക്ക പറിച്ച് അതേ പാത്രത്തിലിട്ട് മടങ്ങാം.
അതിലപ്പുറം ഒരു കണക്കുകൂട്ടലുമില്ല.
ഈ ജാതിക്ക നമുക്കെന്തിന് എന്ന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
ജാതിക്കമരത്തിന്റെ കീഴിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ
ഞങ്ങൾ വലിയ കള്ളന്മാരെപ്പോലെ അല്ല;
ചെറിയ ക്ലാസിലെ കുട്ടികളായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആദ്യം തന്നെ പിടിക്കപ്പെട്ടു.
വീട്ടുകാരും,
പിന്നാലെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും വന്നു.
കുറെ വഴക്ക് കേട്ടു.
കുറെ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ —
കൂടെയാരും ഇല്ല.
പോരാളികൾ എവിടെയോ ഓടി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ മാത്രം.
ജാതിക്കയും,
ചോറ്റുപാത്രവും,
കുറ്റബോധവും.
അന്ന് മൂന്നാം ക്ലാസിലോ നാലാം ക്ലാസിലോ ആയിരിക്കണം.
1987-നും 1989-നും ഇടയിൽ എവിടെയോ.
സമയം കടന്നുപോയി.
ജീവിതം പല വഴികളിലൂടെ ഒഴുകി.
പക്ഷേ ആ ജാതിക്കമരം,
ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ശബ്ദം,
ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന ആ കുട്ടി —
ഇതൊക്കെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ നിന്നിരുന്നു.
മൺട്രോത്തുരുത്തും ശിങ്കാരപ്പള്ളിയും
എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ വലിയ ഭാഗമാണ്.
ഞാൻ ആരാണ്, എന്താണ്
എന്നൊക്കെ എന്റെ ഓർമ്മകളോട്
ഉരച്ചു നോക്കാൻ ഞാൻ എത്തുന്ന നാടുകൾ.
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച
മൺട്രോത്തുരുത്ത് വഴി വീണ്ടും യാത്ര ചെയ്തു.
പ്രധാന റോഡിലൂടെ
അതിന് മുമ്പും എത്രയോ തവണ പോയിട്ടുണ്ട്.
ഓരോ തവണയും
ആ വഴിക്ക് ഒരു ഓർമ്മ
കണ്ണാടിപോലെ മിന്നും.
പക്ഷേ ഇത്തവണ
ഞാൻ വണ്ടി നിർത്തി ഒന്ന് നോക്കി.
അവിടെ —
ആ വീട് ഉണ്ട്.
അതിന് മുന്നിൽ
ആ ജാതിക്കമരം
ഇപ്പോഴും തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നു.
മരം വളർന്നു.
ഞാനും വളർന്നു.
പക്ഷേ
അതിന്റെ തണലിൽ നിന്നിരുന്ന
ആ കുട്ടി
എവിടെയെങ്കിലും മാറിയോ?
അന്ന് ജാതിക്ക പറിക്കാൻ പേടിച്ച കുട്ടി,
ഇന്ന് ഓർമ്മകൾ പറിച്ചെടുക്കുകയാണ്.
മരം ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്നു
എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ
എന്തോ ഒന്ന് ഉള്ളിൽ വിതുമ്പി.
ജീവിതം എത്ര മാറിയാലും,
ചില മരങ്ങൾ നമ്മെ കാത്തുനിൽക്കും,
കുറ്റവും കുസൃതിയും
കുട്ടിക്കാലവും
ഒക്കെ ചേർത്ത്.
“നീയെന്നെ മറന്നോ?”
എന്ന്
ആ മരം എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആറ്റുതീരങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്.
അവിടെ നിന്നും നമ്മൾ ഏറെ ദൂരം പോകും.
പക്ഷേ
അവ നമ്മളെ
ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല.
◼️
Santhanu Kalladayil
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ